امشب از آسمان دیده تو

روی شعرم ستاره میبارد

                   در سکوت سپید کاغذها

                     پنجه هایم جرقه میکارد

                                                شعر دیوانه تب آلودم

                                              شرمگین از شیار خواهشها

پیکرش را دوباره می سوزد

عطش جاودان آتشها

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

                                              از سیاهی چرا حذر کردن

                                              شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جای می ماند

عطر سکر آور گل یاس است

                                آه بگذار گم شوم در تو

                               کس نیابد ز من نشانه من

                                                روح سوزان آه مرطوب من

                                                     بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز

خفته در پرنیان رویا ها

                      با پر روشنی سفر گیرم

                        بگذرم از حصار دنیاها

  دانی از زندگی چه میخواهم

من تو باشم ‚ تو ‚ پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریاییست

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین طوفانی

                        کاش یارای گفتنم باشد

                     بس که لبریزم از تو می خواهم

بدوم در میان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریا ها

                                             بس که لبریزم از تو می خواهم

چون غباری ز خود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام

به سبک سایه تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

سلام دوستای گلم  با ی دنیا شرمندگی برگشتم ببخشید که بی خبر غیب شدم جای همگیتان خالی رفته بودم مکه. سال 1391 مبارک امیدوارم امسال بهترین سال زندگیتان باشه.

----------------------------------------------------------------

یادت باشد دیگر یادت نیستم...

گاهی دست «خودم» را می گیرم..

می برم هواخوری..

«یاد»تو هم که همه جا با من است..

«تنهایی»هم که پا به پایم می رود...

می بینی؟     

وقتی که نیستی هم

جمعمان جمع است 

…

مهربان

سبد معذرتم را بپذیر ؛

کودکی هستم شوخ خانه ام در ته بن بست فراموشی یک زوج قدیمی مانده

خانه دل اما ، جای بکریست هنوز ،

پر سبزینه و ریحان و غزل ،

پر تکرار گیاهان نمو ،

پر ابیات ملون شده در خمره عشق ،

پر انوار خدا.

داخل خانه دل ؛

جای جمعیت هرجائی نیست کل دارائی من تازگی دلکده است

من به دل راز رسیدن دارم ،

من به دل ثروت هنگفت عدالت دارم ،

خوب می فهمم اگر در باران ،

چتر خود را به کسی بخشیدم؛

توشه رفتنم از لطف خدا آکنده ست

خوب میدانم اگر جای توپیشم خالیست ؛

حکمتی در کارست

…

…

…

مهربان

بازهم ،

سبد معذرتم را بپذیر

آنقدر شاعرم ازتو که نمیدانم کی ،

واژه ات راهی شعرم شده است

لحظه ای گوش بکن ،

یک موذن مست است

آنقدر خوب اذان میگوید ،

گوئی او عکس خدا را دیده

خوش بحالش اما ؛

طرح زیبای خدا را گاهی ،

می توان در پس سیمای عزیزی جوئید

…

…

مهربان

آنقدر شاعرم امشب که زمین ،

در پی زمزمه ام مست شده ست

سر ببالین مدارینه کرات نهاده ست و باز

گوشهایش به من آویزانند

آنقدر شاعرم امشب که دلم ،

از پس سینه برون آمده باز

او نگاهش به من است

من نگاهم به قدم رنجه تو

آنقدر شاعرم امشب که فقط ،

روح روحانی تو حال مرا می فهمد

…

…

مهربان

ترکه فرضی تنبیه من آماده نشد ؟

یا مرا چوب تادب بنواز ؛

یا بیا و سبد معذرتم را بپذیر

…

…

مهربان

از سر کودکی من بگذر ،

باید آرام به سجاده تعظیم روم ،

شعرم آخر شده ، انگار زمان وصل است

" به خدا می دهمت عاریه وار ،

آری عاشق شده بودم این بار

اگر شریف و  درستکار باشی فریبت میدهند ولی شریف و درستکار باش....

 نیکی های امروزت را فراموش میکنند ولی نیکوکار باش.

دوستشان داشته باش ،گرچه دوستت نداشته باشند...

بهترین های خود را به دنیا

و در نهایت میبینی هر آنچه هست همواره

میان تو و خداوند است نه میان تو و مردم...

      میتوان تنها شد

میتوان زار گریست
میتوان دوست نداشت
و دل عاشق آدمهارا زیر پاها له کرد
میتوان چشمی را به هیاهوی جهان خیره گذاشت
میتوان صدها بار علت غصه دل را فهمید
میتوان…
میتوان بد شد و بد دید و بد اندیشه نمود
آخرش هم تنها!میتوان تنها رفت
با جهانی همه اندوه و غم و بدبختی…
یادگاری؟!همه جا تلخی و سردی و غرور
فاتحه؟!خوب شد رفت عجب آدم بد خلقی بود
ولی ای کودک زیبای دلم!آن ور سکه تماشا دارد….

دکتر شریعتی

شب شد کسی در کوچه نامم را صدا زد

در خلوتستانِ خیالم ، حرف ها زد

تاریک بود آن شب، ولی حسی به من گفت:

دلواپسی های تو را او می نوازد

برگشتم و دیدم که بانوی غزل بود

او با نگاهش ردِّ چشمانِ مرا زد

حالا چقدر از آن سکوتستان گذشته است

تو رفته ای ، شب رفته ، تارم نیز جا زد                               

                 می ترسم این تا بی نهایت دورـ این غم ـ

                          بر دامن ِ دشتِ خیالم دست یازد

                             می ترسم این افسانه در من پا بگیرد

تندیسی از دیوانگی در من بسازد

             می ترسم از نسلم هزاران نی بروید

                                  هر یک نیستانی شود بر من بتازد

ای عشق!

ای شیرین ِ تلخ ِ بی سرانجام!

         بی تو دلم در برکه ی شب می گدازد

                باید کمی با من بمانی! می تواند

                            چشمانِ تو این شعر را بهتر بسازد

باید بمانی!

 شاعر ِ دلتنگی من!

           با آن که چشمانم در این بازی ببازد

                 وقتی به دل گفتی مجالِ ماندنم نیست
                       جز آن که در خود بشکند دیگر چه سازد؟

باید بمانی! هرچه باداباد، چون دل

بر هر چه جز نام ِ قشنگت پشتِ پا زد

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید
وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

                        وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها می کشید
                        وقتی عطش طعم تو را با اشک هایم می چشید

                                              من عاشق چشمت شدم نه عقل بود و نه دلی
                                             چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

                  وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد
                  آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد

                                   من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی
                                   چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

                                                           من عاشق چشمت شدم شاید کمی هم بیشتر
                                                           چیزی در آن سوی یقین شاید کمی هم کیش تر

آغاز و ختم ماجرا لمس تماشای تو بود
دیگر فقط تصویر من در مردمک های تو بود

قاصدک !

هان ، چه خبر آوردی ؟

از کجا وز که خبر آوردی ؟

 خوش خبر باشی ، اما ،‌اما                                                    

گرد بام و در من                                                                

 بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا 

 نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس                              

                                                     برو آنجا که تو را منتظرند 

قاصدک

در دل من همه کورند و کرند

دست بردار ازین در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ                                        

 با دلم می گوید                                                     

 که دروغی تو ، دروغ 

 که فریبی تو. ، فریب 

 قاصدک !

هان ، ولی ... آخر ... ای وای 

 راستی ایا رفتی با باد ؟

با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای                                                 

راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟                                      

مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟

 در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟

 قاصدک

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند

آسمان بی تو سیاه است

ابرها بی تو می گریند

تا به کدامین سحر از پشت پنجره های باران زده چشم به کوچه های غربت

که گویی هرگز انتهایی ندارند خیره شوم

چشم هایم دیگر رنگ و رویی ندارند

کوچه های بی انتهای غربت

از انبوه اشک هایم به دریاچه ی آرزوهای گم شده تبدیل شده اند

دریاچه ای که پر از آرزوهای غرق شده است

تا به کدامین سحر

با اشک چشمانم که پر از اندوه جدایی است

دریاچه های غربت را سیراب کنم بریده ام از غم سال ها انتظار بریده ام

از آوردن خاطراتت فقط با چشمانی بسته و اشک آلود

 دیگر ستاره هایم در آسمان آرزوهایم برایم چشمک نمی زنند 

گویی آنها نیز از پس سال ها انتظار به خوابی ابدی فرو  

                                                       رفته اند                                                   

  دیگر بس است...

بیا ستاره شب های من ...

دست هایت را به من بسپار   ...